Męska gra

America's All Stars

Oliver Stone wie jak nie nudzić widzów. Film może trwać ponad dwie godziny, lecz na ekranie tyle się dzieje, że delikwent nie nadąża z odbiorem, czyli też nie ma czasu się nudzić. "Męska gra" to kolejny przykład "bombardowania" obrazami, dźwiękiem i muzyką, bo inaczej trudno to nazwać. Najlepszy przykład, gdy trener D'Amato rozmawia ze swoim zawodnikiem u siebie w domu a na ekranie co chwila migają fragmenty "Ben Hura".

Gniew oceanu

Gniew krytyki

Film ten powstał na faktach autentycznych, lecz nie zmienia to faktu, że jest niewiarygodnie kiepski i potwornie nudny. Od samego początku reżyser serwuje nam dłużyzny, ujęcia z różnych punktów widzenia. Kreuje główne postacie na herosów, niczym śmiałków mających uratować Ziemię. Petersen naoglądał się chyba za dużo filmów spod znaku Michaela Baya, bo ich klimat udziela się "Gniewowi Oceanu" najbardziej. Pompatyczna muzyka orkiestrowa Jamesa Hornera tylko utwierdza fałszywe przekonanie, że dzieje się coś ważnego.

Fatalne zauroczenie

zauroczenie, które nie popłaca

"Fatalne zauroczenie" to film, którego aktualność w zasadzie nie przemija. Choć powstał prawie dwie dekady temu, ta historia nadal wciąga i przeraża. Dlaczego? Ponieważ to się mogło przydarzyć każdemu. Widz łatwo identyfikuje się z bohaterami filmu. Po premierze film wzbudził żywe reakcje na całym świecie. Feministki urządziły protest. Film w końcu ukazywał kobietę, która robiła karierę, co było w tamtym czasie pewnym novum, jako wariatkę. Ale również był przestrogą dla wielu ludzi - co się może zdarzyć jeśli. Ukazywał relacje społeczne w sposób bardzo realistyczny.

Vanilla Sky

Waniliowe życie

Niesamowity film. Początkowo zdaje się, że to kolejna lekka komedia romantyczna. David prowadzi wygodne życie, jest bogaty i piękny. Nie traktuje poważnie Juliany, która go kocha, traktując ją jedynie jako przyjaciółkę. Zakochuje się natomiast w Sofie. Dramat głównego bohatera zaczyna się po wypadku samochodowym. Jego problemy przypominają Zespół Stresu Pourazowego. Ciągłe odżywanie różnych wydarzeń, koszmary i najgorsze - kiedy patrzy na Sofie widzi Julianę. Ze zniszczoną twarzą próbuje odnaleźć się w nowym życiu. Dręczą go koszmary, nie potrafi odróżnić snu od jawy. Męczy go poczucie winy w stosunku do Juliany, która zginęła w wypadku z którego on się uratował. Zamiast swojej dziewczyny Sofie widzi Julianę, co doprowadza go do obłędu. Wkrótce ją zabija będąc przekonany, że to jakiś spisek ludzi, którzy chcą mu odebrać posadę.

Zabójcze trio

Wojownicze kobiety

Różnica między chińskimi filmami akcji a tymi "prawdziwymi" - amerykańskimi - powoli zaciera się. Właściwie Hollywood kręci się w kółko wokół utartych wzorców i schematów, powielając je i kopiując niemiłosiernie. W ostatnim czasie szczególnie zauważalna jest tendencja do robienia sequeli, odgrzewania sprawdzonych historii i bohaterów. I choć budżet sequelu jest zwykle większy, film z zasady jest znacznie słabszy. A tworzony na maksymalny efekt staje się jedynie pirotechnicznym widowiskiem, którego po paru miesiącach i tak nikt nie będzie pamiętał. Za przykład niech posłuży film "Bad Boys 2", gdzie przez pierwszą połowę filmu w zasadzie nie ma żadnej fabuły tylko sama akcja, a widz nie wie o co chodzi.

Taksówkarz

"Do mnie mówisz?"

Film, którego chyba nie trzeba przedstawiać. Choć minęło 30 lat od jego premiery nadal porusza. Travis Bickle jest weteranem z Wietnamu, który nie może spać po nocach. Postanawia podjąć pracę jako taksówkarz na nocnej zmianie. W Nowym Jorku o tej porze aż roi się od różnych ludzkich dziwadeł, a Travis jeździ do wszystkich dzielnic, jest mu też obojętne kogo wozi. Czuje się w miarę bezpiecznie, ale po jednej przygodzie postanawia kupić broń, choć raczej nie do obrony. Travis wpada na szalony pomysł. Od dawna nęka go poczucie obowiązku, że musi dokonać czegoś wielkiego. Travis postanawia oczyścić miasto z szumowin, jak sam mówi, spuścić wodę w toalecie. Ponieważ politycy raczej się tym nie zajmą, Travis bierze sprawy w swoje ręce. Poruszony nastoletnią prostytutką postanawia ją, właściwie wbrew jej woli, uwolnić od zgnilizny tego świata i przywrócić na łono rodziny.

Dogville

Córka gangstera

Problemy z akceptacją ma wielu ludzi. Z akceptacją innych ludzi, jak i z akceptowaniem ich samych przez innych. Grace uciekając przed gangsterami przypadkowo trafia do Dogville, gdzie postanawia za namową Toma się ukryć. Tom jest wiecznie filozofującym leniem, który stwierdza, że Grace będzie dobrą ilustracją dla kolejnego z jego wykładów, które mają uświadamiać mieszkańcom pewne problemy. A Tom akurat próbuje im udowodnić, że mają problemy z akceptacją. Mieszkańcy bardzo wyslilajac się zgadzają się przyjąć Grace do swojej społeczności i ukrywać ją na okres próbny. Jeśli po dwóch tygodniach ktoś będzie przeciwny dalszemu jej pobytowi, Grace opuści miasto. Ta nie mając wyboru godzi się na warunki gry proponowanej przez Toma. Bo życie to przecież gra, jak argumentuje. Grace stara się przypodobać społeczności jak tylko może, byle tylko jej nie odrzucili, byle tylko ją polubili. Ponieważ w miasteczku wszyscy mają zajęcie, Grace nie ma co robić. Łaskawie pozwalają jej więc robić rzeczy niepotrzebne, które mogą się ewentualnie przydać. Stopniowo przybywa jej obowiazków, a wymagania mieszkańców rosną. Grace utrzymywana w przekonaniu, że to ona wykorzystuje miasto, godzi się być wykorzystywana. Na wszelkie możliwe sposoby.