Mission: Impossible III

zadanie niewykonalne

Co jest grane? Takie pytanie mogą sobie zadawać widzowie w czasie pierwszych minut seansu. Najpierw zostajemy rzuceni w sam środek akcji, gdzie szwarcharakter grozi superszpiegowi zabiciem jego narzeczonej. Sekwencja trwa na tyle krótko, że nie wiadomo, czy się nie przyśniła. Czółówka została potraktowana po macoszemu, jest najmniej dopracowana ze wszystkich w serii i najkrótsza. Akcja następnie przenosi się na jakieś domowe przyjęcie i widząc kadry z Tomem Cruisem wśród kobiet w kuchni, ich śmiechu i plotek od razu nasuwa się skojarzenie z "Jerrym Maguire". Romantyczne piosenki w tle, rozmowy o ślubie - co jest grane? Czyżbym trafił na zły film?

Po zachodzie słońca

Zaćmienie gwiazdorów

Żenada. Tak jednym słowem można streścić wrażenia po obejrzeniu tego filmu. Pierce Brosnan i Salma Hayek może i świetnie się bawili na planie, ale efekt na ekranie jest żenujący. Nie ma chyba sceny, w której by się nie całowali. Zdaje się, że związek tej dwójki złodziei oparty jest, a przynajmniej kręci się wyłącznie wokół seksu. Na plaży, w wannie, aluzji nie brakuje przez cały czas trwania. Czyżby nie było innego pomysłu jak ubarwić ich związek? Hayek jako złodziejka na emeryturze szuka bezskutecznie hobby, które by jej pozwoliło się nie nudzić. To joga, to tenis, to stolarka. Brosnan nawet głowy sobie tym nie zaprząta. On po prostu się nudzi na złodziejskiej emeryturze w raju. I nudzi się też widz.

Bobby Deerfield

"Życie jest słodsze, gdy ryzykujesz"

Scenariusz filmu "Bobby Deerfield" powstał na podstawie książki, którą napisał Erich Maria Remarque i był pisany z myślą o Paulu Newmanie. Jednak ten zrezygnował z projektu a jego miejsce zajął Al Pacino, dla którego był to moment przełomowy. Pierwszy raz grał poza Nowym Jorkiem i to aż w Europie. Specjalnie na potrzeby filmu zrobił prawo jazdy, gdyż dotąd nie jeździł. No i stworzył rolę odmienną od dotychczasowych.

Rozmowa

warto rozmawiać?

Francis Ford Coppola Sam napisał scenariusz do tego filmu, opowiadającego o człowieku trudniącym się podsłuchiwaniem ludzi. Harry jest zawodowcem, w przeciwieństwie do swoich kolegów nie szuka w nagraniach sensacji, ucieczki od rutyny - interesuje go tylko czyste nagranie. Sprawia przy tym nieludzkie wrażenie bycia automatem, maszyną do wynajęcia. Dba o swoją prywatność aż do przesady. Nikomu nie podaje numeru telefonu domowego, tłumacząc że nie ma w domu telefonu. Sąsiadce, która weszła do jego mieszkanie pod jego nieobecność by zostawić mu prezent urodzinowy, udziela reprymendy. Dziewczynie, która go kocha nie potrafi powiedzieć nic o sobie. Nie lubi natrętnych pytań o siebie, ani o swoją pracę. Nie tylko kobiet, ale wszystkich, również kolegów po fachu żywo zainteresowanych jego niewątpliwym talentem. Nie lubi też wzywania imienia pana Boga nadaremno, co okazuje się jego słabością. Harry co dziwne w zawodzie szpicla, chodzi często do spowiedzi, ma wyrzuty sumienia z powodu nagrań, które przyczyniły się do śmierci pewnej rodziny.

Monachium

misja specjalna

Po niezbyt ciekawej adaptacji powieści s-f "Wojna światów" Spielberg zrobił film, który potwierdza, że jest jednym z najlepszych reżyserów. "Monachium" to ponad dwugodzinne widowisko oparte na podstawie prawdziwych wydarzeń. Lecz w przeciwieństwie do słynnej "Listy Schindlera" jest tu więcej akcji i atrakcji, które z pewnością przypadną do gustu miłośnikom filmów szpiegowskich. Jest też dramat dorównujący skalą liście Schindlera, również dotykający tematyką Narodu Wybranego.

Chłopcy z ferajny

Ferajna się bawi

To były czasy chwały. Brało się, co się chciało. Dziennie zarabiałeś tyle, ile zwykły obywatel w ciągu roku. Wszystko przepuszczałeś w kasynie, albo na rozrywki. Dla Henry'ego Hilla bycie gangsterem znaczyło więcej niż bycie prezydentem USA. Lecz wszystko co dobre ma swój koniec. W tym przypadku trwało to trzy dekady. Fascynujące jest to, że Henry Hill był powiązany z każdą z możliwych kryminalnych działalności: rozboje, kradzieże, narkotyki, morderstwa, hazard. Władzom federalnym nie mógł wpaść w ręce lepszy kąsek.

Oszukany

Eastwood oszukuje widza

Robiąc ten film Eastwood udowodnił, że nie jest kolejnym gwiazdorem żądnym sławy i pieniędzy. Wprawdzie film był klapą finansową, nie był nawet wyświetlany w Wielkiej Brytanii, choć Universal reklamował go - co było kompromitacją - jako regularny western z Eastwoodem. Jednakże obraz jest świetnym dowodem aktorskich umiejętności Eastwooda a także jego instynktu do dobrych historii.